Sznaucery to nasza miłość. To prawda że kto zrozumie sznaucery, pozostanie im  wierny. To niezwykłe psy. Radosne, wesołe, ogromnie spontaniczne to tylko jedna część ich osobowości. Sznaucer jest psem obdarzonym niezwykłą inteligencją, jest przyjacielski i stworzony do towarzyszenia człowiekowi.

TROCHĘ HISTORII czyli SKĄD WYWODZI SIĘ SZNAUCER
Sznaucer średni jest uważany za najstarszego w rodzinie sznaucerów. Podobnie jak jego bracia - większy sznaucer olbrzym i mniejszy sznaucer miniatura - wywodzi się prawdopodobnie od wiejskich psów, które od stuleci żyły na terenach dzisiejszych Niemiec i Szwajcarii. Ich podobizny pojawiały się na obrazach pochodzących z XVI i XVII w. Te nieduże czworonogi należały głównie do stajennych i woźniców, dlatego często towarzyszyły powozom i dyliżansom podczas podróży. Ich zadaniem było pobudzanie koni do biegu, ostrzeganie i ochrona przed rabusiami oraz tępienie gryzoni w stajniach - z uwagi na to ostatnie zajęcie nazywano je pinczerami stajennymi. 
Początkowo miały różne umaszczenie i strukturę szaty, jednak w 1836 r. postanowiono je usystematyzować i podzielono na pinczery krótkowłose (należy do nich np. doberman) i szorstkowłose. W latach 40. XIX w. pinczery szorstkowłose zaczęto nazywać sznaucerami (od niemieckiego wyrazu die Schnauze, czyli pysk lub broda). Pierwszy organizacja zrzeszająca miłośników i hodowców rasy - Pinscher Schnauzer Verband - powstała w 1895 r.; w 1921 r. zmieniono jej nazwę na Pinscher Schnauzer Klub.
Prawdopodobnie współczesny sznaucer średni powstał ze skrzyżowania wspomnianych wiejskich psów ze szpicem wilczastym i być może terierem szorstkowłosym. O ile dodanie pierwszej rasy jest uważane za wielce prawdopodobne (z uwagi na umaszczenie pieprz i sól), to co do drugiej zdania są podzielone - na jej korzyść przemawiają jednak duża pasja łowiecka i temperament średniaków. Do najbardziej znanych hodowców tej odmiany należeli Max Hartenstein oraz Josef Berta uważany za jednego z najwybitniejszych znawców sznaucerów. Przypuszcza się, że czarną maść uzyskano w wyniku krzyżówki z black and tan terrierem, ale mogła ona również powstać w wyniku selekcji. Do utrwalenia umaszczenia pieprz i sól przyczynili w latach 70. XIX w. się Georg Gallen i Leonard Kohn.

Kiedyś używany do ochrony dyliżansów, tępienia gryzoni w stajniach sprawdzał się doskonale jako pies pracujący. Obecnie średniaki pełnią przede wszystkim rolę psów rodzinnych i stróżujących. Kto ma sznaucera doskonale wie, o czym mówię - pukanie do drzwi, dzwonek, dźwięk domofonu nigdy nie pozostanie niezauważony. Obowiązek stróżowania wyrwie naszego pupila z najgłębszego snu w ułamku sekundy. Ich wspaniały węch wykorzystuje się do wykrywania narkotyków, materiałów wybuchowych, a nawet nowotworów skóry. Świetnie radzą sobie na kursach posłuszeństwa (PT - pies towarzyszący), tropienia (PTT - pies towarzysząco-tropiący) i w psich sportach - obedience, agility, czy flyballu.  Szwedzka linia hodowlana, której przodków w rodowodzie ma nasza najstarsza suczka - Trelka, od pokoleń utrwala użytkowe cechy sznaucerów średnich. Wiele z tych psów pracowało i pracuje w policji i ratownictwie - przy wykrywaniu m.in. narkotyków, materiałów wybuchowych a także podczas akcji ratunkowych - szukaniu zaginionych zasypanych podczas zejścia lawiny.

JAKI JEST ŚREDNIAK?

Wszystkie odmiany sznaucerów mają wiele wspólnych cech - silną osobowość, niespożytą energię, inteligencję, wierność. Uważa się, że średniaki mają większy temperament od olbrzymów, ale są za to mniej pobudliwe niż miniatury.
Sznaucer średni to doskonały pies rodzinny, bardzo kontaktowy i wyjątkowo mocno przywiązany do właściciela. Źle znosi samotność i wymaga bliskości człowieka. Najlepiej czuje się w domu z ogrodem, ale nie można go izolować w kojcu. Świetnie przystosuje się też do życia w mieszkaniu, jeżli tylko zapewni mu się regularny ruch i jakieś zajęcie - znudzony pies może, np. nabrać niszczycielskich skłonności. Uwielbia aportować, biegać przy rowerze (treningi można jednak rozpocząć dopiero około dwunastego miesiąca życia) i pływać. Jeżeli pies ma możliwość rozładowania energii na spacerach, w domu jest zwykle spokojny i niekłopotliwy.
Sznaucery średnie mają doskonały kontakt z dziećmi. Są wyrozumiałe, spontaniczne i zawsze chętne do psot - ale ich wspólne zabawy, podobnie jak w przypadku większości psów, powinny odbywać się pod okiem dorosłych.
Średniaki są na ogół tolerancyjne wobec innych psów i nie wszczynają awantur; czasem mogą się zdarzyć sprzeczki pomiędzy obcymi samcami. Bez problemu dogadają się z też innymi czworonożnymi domownikami. Zdarza im się pobiec za obcym kotem lub ptakami, dlatego w mieście trzeba na nie uważać i nie pozwalać im na samodzielne wyprawy. 
Sznaucery są dobrymi stróżami. Z natury czujne i odważne, zareagują na każdą podejrzaną sytuację, czy szmer za drzwiami. Choć są nieufne wobec obcych, to nie zachowują się agresywnie i odstraszają ich jedynie głośnym szczekaniem.

Sznaucer średni nadaje się zarówno dla rodzin z dziećmi, jak i dla osób samotnych. Jest odpowiednim towarzyszem dla aktywnego, stanowczego właściciela, gotowego poświęcić psu dużo czasu.

ŚREDNIAK-SPORTOWIEC

Sznaucer bardzo lubi pracę z człowiekiem chętnie się szkoli. Każdemu polecam zapisanie małego jeszcze pupila na zajęcia w psim przedszkolu, gdzie właściciel uczy się jak wydawać i egzekwować polecenia a pies jak je wykonywać. To bardzo ważne w rozwoju młodego psa, by wiedział od samego początku czego od niego oczekujemy i czego wymagamy. Później wiele przyjemności obu stronom sprawiają też wspólne lekcje ogólnego posłuszeństwa, obedience czy agility.  Średniak jest psem wspaniale realizującym się jako sportowiec jest bowiem obdarzony takimi cechami jak: chęć pracy z człowiekiem, kontaktowość, inteligencja, zwinność i szybkość w wykonywaniu poleceń, wesoły charakter.

To pies inteligentny, ciekawski ale również uparty i dość samodzielny. Nauka przychodzi mu łatwo, jeżeli jest dla niego dobrą zabawą. Szkolenie sznaucera wymaga konsekwencji, urozmaiconych ćwiczeń i pozytywnych bodźców. Metody siłowe się nie sprawdzą - spowodują bunt i odmowę współpracy. 
Temperament i niezależny charakter psów tej rasy może być niekiedy trudny do opanowania, szczególnie w przypadku samców, które miewają skłonność do dominacji. Nie można pozwolić na to, aby rządziły w domu, dlatego od szczeniaka wymagają stanowczego, ale pełnego ciepła traktowania (wskazane są zajęcia w psim przedszkolu). Źle wychowane średniaki mogą być uciążliwe nie tylko dla rodziny, ale również dla otoczenia. Wszystko jednak zależy od nas. Będziemy mieli takiego psa jakim sobie go wychowamy...i tak z niedużego psa jakim jest średniak, można zrobić krnąbrnego, agresywnego i niesympatycznego towarzysza lub wychować go na idealnego, przyjaznego i posłusznego kompana. Dlatego też powinniśmy być konsekwentni w działaniu i przestrzegać kilku reguł dobrego wychowania (o których wspomnę w dalszych działach).